هفته ی سوم اسفند توی دانشگاه (و البته خوابگاه) اتفاقی افتاد که برایم خیلی جالب بود. شب حدود ساعت 8 بود که توی اتاق نشسته بودیم و از شما چه پنهون داشتیم خر می زدیم¹. یه صداهایی توجهمون رو به خودش جلب کرد. رفتیم توی بالکن و یه سَرَکی توی حیاط کشیدیم. یه جماعتی جمع شده بودند و ندای "هل من ناصر ینصرنی" سر می دادند. دقیقتر که شدم دیدم مثل این چند وقت اخیر برق بلوک یک رفته و اینبار بچه ها تصمیم دارن به شدت اعتراض کنن و قبل از عید مسئولین دانشگاه رو یه گوشمالی ناقابل بدهند. با خودم گفتم عجب آدم های بیکاری پیدا میشه!

ساعت 10 شده بود و هنوز از محوطه ی خوابگاه صدای داد و بیداد به گوش می رسید. دوستم یه سقلمه به من زد و گفت بیا بریم پایین ببینیم چه خبره ... . از نظرش به شدت استقبال کردم چون هم حس فضولیم گل کرده بود و هم توی اتاق از بس به در و دیوار و البته گلاب به رویتون به قیافه ی هم اتاقی هام نگاه کرده بودم خسته شده بودم.

حدود 200 تا 300 نفر جمع شده بودند و داد می زدند و می خواستند که دکتر سهرابپور به میانشان بیاد و به خواسته هاشون جواب بده. البته دو تا از معاون های دکتر سهرابپور اومده بودن ولی بچه ها به حضور اونها قانع نشده بودن و می گفتن اینها اومدن تا مثل همیشه قضیه رو یه جوری ماستمالی کنن و برن راحت توی تختخواب گرم و نرمشون بگیرن بخوابن. ولی اون شب سهرابپور نیومد که نیومد.(شاید 200-300 تا دانشجو تعدادکمی بودند و ارزشش رو نداشت که آقای رئیس اون شب کمی دیرتر بخوابه) راستش از بعد از لطفی که یه عده از دانشجونما ها توی اسفند84 بش کرده بودن کمتر میومد بین بچه ها و یه جورهایی میشه گفت از نظرها پنهان شده بود البته ناگفته نماند که همه ی دانشجوها برای ظهورش دعا می کردن. یه نکته ی خیلی جالب این بود که (خانم) تارا سپهری فر، دبیر انجمن اسلامی، هم خودش رو رسونده بود جلوی درب خوابگاه تا این بار به جای دفاع از حقوق زنان از حقوق مردان دفاع بکنه (تو خود مفصل بخوان حکایت این مجمل)... . یکی از بچه ها که از بیرون از خوابگاه میومد گفت که رئیس حراست دانشگاه رو دیده که لای درخت ها توی کوچه کمین گرفته بود.

آخر سر بچه ها قرار گذاشتند فردای آن روز ساعت 12 ظهر جلوی سلف جمع بشن و به طرف دفتر ریاست دانشگاه حرکت کنند. دیگه این اعتراض همون اعتراض ساده به قطع شدن برق یکی از بلوک های خوابگاه نبود بلکه بچه ها می خواستن به این بهونه همه ی خواسته های صنفیشون رو از مدیریت دانشگاه طلب کنن.

خلاصه بیش از این سرتون رو درد نیارم. ظهر تقریبا 200 نفری جلوی سلف جمع شدند و به نشانه ی اعتراض به طرف دفتر ریاست به راه افتادند. با گذر زمان به تعداد دانشجویان اضافه می شد. پس از کلی سرگردانی بچه ها در محوطه ی دانشگاه بالاخره تصمیم گرفته شد که به ساختمان ابن سینا سرازیر شوند. به نظر بچه ها ابن سینا یک محل استراتژیک در دانشکاه به حساب می آمد چرا که با تحصن و سر و صدای آن ها در ابن سینا برای کلاس های درس مشکل پیش می آمد و دکتر سهرابپور تحت فشار بیشتری برای پذیرش خواسته های بچه ها قرار می گرفت. پس از حدود 3 ساعت حضور در ابن سینا و آمد و شد معاونین دکتر، بالاخره دکتر تصمیم گرفت به دانشجویان احترام بگذارد و با آن ها ملاقاتی کوتاه داشته باشد.

نکته ای که برای من جالب بود این بود که بر خلاف تلاش های انجمن اسلامی و بسیج برای ورود به ماجرا دانشجویان با سر دادن شعارهایی تاکید می کردند که ما سیاسی نیستیم و خواسته ی سیاسی هم نداریم و ما تنها خواسته های صنفی داریم. نکته ی جالب دیگه این بود که بچه ها حتی حاضر نبودند به صحبت های نماینده هاشون در شورای صنفی توجه کنند.

بعد از ملاقات دکتر وضعیت خوابگاه در هفته ی آخر سال بهبود پبدا کرد، ولی سال بالایی ها معتقد بودند که بعد از عید اوضاع به منوال قبلی برمی گردد و روز از نو روزی از نو ... .

-------------------------------------------------------------

^{1- یعنی خرخونی می کردیم، درس می خوندیم.}